صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز رمانی است که به عنوان بهترین کار مارکز کلمبیایی شناخته می شود. همچنین او پس از این کتاب موفق به دریافت جایزه ی نوبل ادبیات در سال 1982 شد. زمانی که صد سال تنهایی در سال 1970 به زبان انگلیسی ترجمه شد، منتقد و نویسنده مطرح امریکایی ویلیام کندی درباره صد سال تنهایی نوشت: نخستین تکه ادبیات پس از تورات، که تمام اقوام بشر باید بخوانند. بسیاری گابریل گارسیا مارکز و این کتاب را سرآغاز سبک رئالیسم جادویی می دانند.

صد سال تنهایی سرگذشت پنج نسل خاندان بوئندیا است. خاندانی که با خوزه آرکادیو بوئندیا و همسرش اورسلا شروع می شود. این خاندان نسل پشت نسل در شهر خیالی ماکوندو –جایی در امریکای لاتین- زیسته اند. ماکوندو مکانی فریبنده است که همه چیز را با نرمی به نفرت و انزجار می کشاند. جایی که در اغوا کننده ترین و جذاب ترین حالتش لجن زاری زننده و گزنده است.

گابریل گارسیا مارکز داستانش را خارج از گذر خطی زمان روایت می کند. صد سال از اتفاقات روزانه یک خاندان را به گونه ای تعریف می کند که گویی اینها همه در یک زمان زیسته اند. داستان با شیوه ای جادویی پیش گویی و خاطره، توهم و واقعیت را در هم می آمیزد و اغلب تمایزشان از یکدیگرممکن نیست.

خود مارکز پیش از دریافت  جایزه نوبل گفت :

من به جرأت فکر می کنم واقعیت خارج از اندازه ی این اثر _ نه فقط بیان ادبی آن _ است که سزاوار توجه آکادمی ادبی نوبل شده است . واقعیتی که نه تنها روی کاغذ ؛بلکه در بین ما زندگی می کند و مسؤل مرگ و میر تعداد بی شماری از ماست. و این یک منبع تغذیه کننده ی خلاقیت است؛ پر از غم و اندوه و زیبایی، برای غم و نوستالژی یک کلمبیایی، و یک رمزنگاری بیشتر از یک ثروت خاص. شاعران و گدایان ، نوازندگان و پیامبران، رزمندگان و اراذل، همه ی موجودات از آن واقعیت لجام گسیخته ؛ همه ی ما باید بپرسیم ، اما اندکی از تخیل برای مشکل حیاتی ما ؛ می تواند زندگی را به معنای متعارف باورپذیر کند. این؛ دوستان! معمای تنهایی ماست.

زمان نمی گذرد، بلکه تنها تکرار می شود.
– گابریل گارسیا مارکز ؛ صد سال تنهایی

گوش دادن به نسخه صوتی این کتاب میتونه تجربه لذت بخش باشه٬ امتحان کنید

 نمونه نسخه صوتی

قسمت‌هایی از متن کتاب صدسال تنهایی:

• «وقتی‌که نجار برای ساختن تابوت قدش را اندازه می‌گرفت از میان پنجره متوجه شدند که از آسمان گل‌های کوچک زردرنگی فرومی‌بارد. باران گل تمام شب به‌صورت طوفانی آرام بر سر شهر بارید. بام خانه‌ها را پوشاند و جلوی درها را مسدود کرد. جانورانی که در هوای آزاد می‌خوابیدند در گل غرق شدند. آن‌قدر از آسمان گل فروریخت که وقتی صبح شد تمام خیابان‌ها مفروش از گل بود و مجبور شدند با پارو و شن‌کش گل‌ها را عقب بزنند تا مراسم تشییع‌جنازه در خیابان برگزار شود».
• «نگران نشد. گفت: ما ازاینجا نمی‌رویم. همین‌جا می‌مانیم، چون در اینجا صاحب فرزند شده‌ایم. خوزه آرکادیو بوئندیا گفت: اما هنوز مرده‌ای در اینجا نداریم. وقتی کسی مرده‌ای زیرخاک ندارد به آن خاک تعلق ندارد».
• «آئورلیانو اکنون نه‌ تنها همه‌چیز را می‌فهمید، بلکه تجربیات برادرش را قدم‌ به‌ قدم برای خود مزمزه می‌کرد. یک‌بار که برادرش جزئیات عشق‌بازی را برای او شرح می‌داد، صحبتش را قطع کرد و پرسید: چه حسی به آدم دست می‌دهد؟ خوزه آرکادیو بلافاصله جواب داد: مثل زلزله است».